باورم خواهی کرد

گریختن از زمینی که
                         ریشه هایت بدان چسبیده
تنها خیالی بیش نیست
و ماندن تو ،داستان گل سرخ تنهایی است
                                                 در کویر
که مرگ را نظاره می کنی و
زندگی را تجربه ،
و دوست داشتن را ...که حادثه ای تازه نیست .
قلب سرخم را ببین ،باورم کن ،
آرزوهای اکنون و دیروزم
گلهای چیده در سبد نیستند
که به آبشان سپارم .
آرزوهایم ریشه های تند ابدیت دارند ،
                                           هرچند در کویری سوزان
سیرابشان خواهم کرد ،
                          گلبارشان خواهم خواست ...
باورم خواهی کرد ...می دانم
آنها با عشق ،با رنج عشق ،آبیاری خواهند شد ،
عشق به بودن، عشق به زیستن ،عشق به رفتن و هر گز نیاسودن ،
براین باورم که روزی ،
تک گل سفید شوقم را ،
به نام مقدس تو ،
خواهم آمیخت ،
و آن را به گیسویم خواهم آویخت ...
                                        تا باورم کنی .